Volg mij op: Facebook YouTube

Voor elk nummer van tijdschrift Mijn Geheim schrijf ik een column, inclusief de Mijn Geheim Specials. Hieronder een kleine verzameling:

Column voor Mijn Geheim: Yoga

Ook yoga zette mij aan het denken. Fragment:

"Sinds twee jaar zit ik op yoga. Elke woensdag hang ik ondersteboven als een vleermuis, krom ik mijn rug als kat, strek mijn benen als een flamingo en rol me op als een rolmops die klaar is om geserveerd te worden. Yoga is goed voor je lichaam en geest, blijkt uit onderzoek. Het vermindert stress, helpt tegen depressie en slapeloosheid, het verlaagde bloeddruk en draagt bij aan algeheel gevoel van fitheid. Hoewel ik eerst seceptisch was en mijn moeder me moest pushen om het toch eens te proberen - ze gaf een seizoenskaart cadeau, dus toen moest ik wel - ben ik inmiddels overstag."

Column voor Mijn Geheim: Herkenning

Over een meisje dat me aan mezelf deed denken. Fragment:

"Het is verwarrend om zo veel van jezelf te herkennen in een volslagen vreemde. Zou ik het me soms allemaal inbeelden, en mijn verleden op haar projecteren? Dan maken ze aanstalten om te vertrekken. Als het meisje rechtop staat, is het overduidelijk: ze is echt véél te dun. Breekbaar, ziekelijk. De combinatie van medelijden en slechte herinneringen geeft me een weeig gevoel. Wat doe je jezelf aan, en wat heb ik mezelf aangedaan, gaat door me heen. Alsof ze mijn gedachtes kan horen kijkt ze op. We wisselen een blik. Ik glimlach voorzichtig, alsof ik haar moed wil geven, wil laten weten dat het leven beter kan worden."

Column Mijn Geheim Special: Eerste keer

Voor de Mijn Geheim Special schreef ik een column met als thema 'de eerste keer seks'. Fragment:

"Het begon al in de eerste klas: seks kwam steeds vaker ter sprake. Mijn vriendinnen en ik plozen allerlei tijdschriften uit met intieme rubrieken. Vooral de ingezonden brieven vonden we interessant, met koppen als: 'Help, hoe bevredig ik mijn vriend', of: 'Ben ik ontmaagd door een tampon?'. We namen het in ons op alsof het de kostbaarste informatie was. Toen we met biologie seksuele voorlichting kregen en daar een toets over moesten maken, was het de eerste (en laatste) keer dat we allemaal een hoog cijfer haalden zonder te spieken..."

Column Mijn Geheim: Goede voornemens

Een column over goede voornemens in het nieuwe jaar. Hebben ze nut? Waarom zou je wachten met een verandering tot het nieuwe jaar...? Fragment:

"Je beseft ineens dat je nog steeds die paar slechte gewoontes hebt, dat je in een sleur leeft of gewoon iets anders wil doen. Per 1 januari die dingen aanpakken lijkt een mooi moment, maar veranderingen hebben voorbereiding en tijd nodig. Het laat zich niet afdwingen door een datum. Je kan pas iets veranderen als je er echt aan toe bent, als je het écht wilt. En niet perse omdat het nieuwe jaar aanbreekt. "Trouwens, jij had vorig jaar een goed voornemen", merkt Jur op. "Jij zou vijf kilo aankomen! Dat is niet gelukt he. Hoeveel moet je er nog, drie?"

Column voor Mijn Geheim: Leugentje om bestwil

Een eetstoornis kan een hoop vreemde trekjes veroorzaken. Dit is er één van. Fragment:

"Jur en ik zitten aan tafel. We hebben net gegeten. Onze borden zijn leeg, maar de pannen niet helemaal. Met mijn vork prik ik wat overgebleven groente uit de wok en steek dat in mijn mond. Dan besluit ik nog een schepje rijst te nemen. En toch ook nog maar een stukje tofu. Kieskeurig ga ik van de ene pan naar de andere. Jur bekijkt het tafereel en moet lachen. "Neem gewoon nog wat", zegt hij. "Dat doe ik toch?" zeg ik met volle mond. "Je eet uit de pan, ja. Maar waarom schep je niet gewoon nog wat meer op je bord?" Dat is een goede vraag. Waarschijnlijk om dezelfde reden dat ik liever een halve rijstwafel neem dan een hele. Of maar een paar slokken yoghurtdrank inschenk, en de helft van mijn appel naar de konijnen gaat. Ik sta er zelf niet eens bij stil, ik doe het al jaren: expres te weinig nemen. Vroeger was het een trucje om controle te houden op mijn calorie-inname, daarna werd het een slechte gewoonte. Mijn ouders konden zich er vroeger dood aan ergeren. Alles in de keukenkastjes was voor de helft aangebroken. Zelfs waterijsjes legde ik aangevreten terug in de vriezer. Alsof ik een soort parttime-eter was."

Column voor Mijn Geheim: Laptop versus lichaam

Mijn laptop crashte! En gek genoeg gaf dat nieuwe inzichten. Fragment:

"Aangezien ik thuis werk is mijn laptop mijn grote steun en toeverlaat. In de vier jaar dat ik hem heb heeft hij me nog nooit in de steek gelaten. Tot nu. Ik zit middenin de uitwerking van een artikel als het beeld vastloopt. Mijn laptop begint kwaadaardig te brommen en maakt dan een hoog zoemend geluid, alsof hij elk moment kan opstijgen. Ik druk op de uit-knop om hem opnieuw op te starten. Maar hij reageert niet. Paniekerig trek ik mijn jas aan en ren naar de dichtstbijzijnde computerwinkel voor een acute reanimatie. Eenmaal daar duurt het bijna een uur voordat de vriendelijke jongen achter de balie mijn laptop weer aan de praat heeft gekregen. "Hij is te vol", concludeert de jongen nadat hij alles heeft nagekeken. "Doordat hij aan zijn limiet zit heeft hij niet voldoende ruimte om dingen te verwerken. Hoe leger, hoe beter...". Dat hoeft hij mij natuurlijk niet te vertellen. 'Hoe leger, hoe beter' is jarenlang mijn motto geweest. Blijkbaar hebben mijn laptop en ik dus iets belangrijks gemeen. Als ikzelf te vol zit kan ik ook niet meer functioneren..."

Column voor Mijn Geheim-special: Onzichtbare ziekte

Voor de Mijn Geheim - special schreef ik een column bij een verhaal over de ziekte van Crohn. Fragment: 

"Een van mijn eerste journalistieke opdrachten had als onderwerp de ziekte van Crohn. Ik plaatste een oproepje op een frum en kreeg een mailtje van een dertigjarige vrouw. Ze wilde graag haar verhaal kwijt en we maakten een afspraak. Daar ging ik, nerveus, met mijn kladblok in de aanslag. Ik had nog maar weinig journalistieke ervaring en wist niet wat ik kon verwachten. Ik stelde me een doodzieke vrouw voor die vermoeid har verhaal zou vertellen. Mischien moest ze wel om de haverklap naar de wc, of werd ze erg emotioneel. Ik had me ingelezen en wist dat Crohn een vreselijke ziekte is. Ik hoopte dat het interview mee zou vallen..."

Column voor Mijn Geheim: Eerlijk zijn over gewicht

Wat als jij en een goede vriendin enorm verschillen qua gewicht? Hoe ga je daarmee om? Ik schreef er een column over. Fragment:

"Vrijdagmiddag, ik zit in een café. Ik heb mijn jas nog aan en sjaal om. Mijn vriendin Indra en ik hebben hier afgesproken. We zien elkaar niet veel, maar als we elkaar zien is het meteen als vanouds. Een paar minuten later komt ze binnen en we begroeten elkaar uitbundig. Terwijl ze me knuffelt merkt ze op dat ik nog steeds erg dun ben. Eigenlijk denk ik het tegenovergestelde over haar, maar dat zeg ik natuurlijk niet. "Eerst maar eens iets te drinken bestellen, ik heb dorst", zegt ze, terwijl ze haar jas uittrekt. Dan zie ik het: ze is weer aangekomen. Zolang ik haar ken tobt ze met overgewicht en de strijd is duidelijk nog niet geleverd, constateer ik verontrust..."

Column voor tijdschrift Mijn Geheim:                               Samen uit, eten thuis

Jur en ik gingen een weekendje naar de Ardennen. Dat de meeste mensen tien keer makkelijker met eten omgaan dan ik, besefte ik toen we 's avonds uitgingen. Fragment:

Na het boeken van een leuk huisje (mét keuken) lopen we op zaterdagavond in een pittoresk dorpje in de Belgische Ardennen. Het is al tien uur geweest, maar de restaurants zitten bomvol. "Dat die mensen zo laat eten!" roep ik ongelovig, "hartstikke slecht voor je spijsvertering. En dan al die vette dingen. Hoe verdragen ze het?!" Hoofdschuddend neem ik de tafelende mensen in me op. Grote borden spaghetti, vlees, romige kaassauzen waar de transvetten vanaf spatten. Ik moet er niet aan denken. Mijn blik dwaalt af naar een stelletje van onze leeftijd. Ze genieten overduidelijk van hun eten. Het is een beeld dat mijlenver bij me vandaan staat. Opslag krijg ik medelijden met Jur. Hij had daar ook kunnen zitten, als hij een normalere vriendin had gehad. Iemand die niet zo met haar lijf en eten bezig is. Een meisje dat gewoon kan genieten."Ik vind het zielig voor je", zeg ik dan. "Wat?" vraagt hij. "Dat ik niet zo ben." Ik wijs naar het meisje dat net een grote hap neemt...

Column voor Mijn Geheim: Gefascineerd door afvalshows

Afvalshows zoals 'Obese' zijn ontzettend populair. Ook ik kijk er graag naar. Al houd ik er alles behalve een prettig gevoel aan over. Fragment:

Het lijkt wel alsof ik samensmelt met de tv. De coaches schreeuwen niet alleen tegen de kandidaat, maar ook tegen mij. "Je moet afvallen, vecht tegen de kilo's!" Het galmt door mijn hoofd. De coach klinkt hetzelfde als de anorexia-stem van vroeger. De kandidaat valt in dat uur waanzinnig af en eindigt met een gelukzalige lach als het doel is behaald. Bij mij is het effect omgekeerd. In de loop van de avond doet die stem me gevoelsmatig 100 kilo aankomen. Met een zwaar gevoel zet ik de tv af. Zo gaat het elke keer. Waarom ik dan toch blijf kijken? Om dezelfde reden dat ik het niet kan laten een wondje open te krabben. Pas als je bloed ziet weet je dat je het met rust had moeten laten. Dat het nog niet helemaal is genezen en het tijd nodig heeft. Maar grenzen opzoeken en jezelf uitdagen, zit nou eenmaal in de aard van de mens. Bij de een meer dan de ander: vraag dat maar aan de afval-kandidaten. Wellicht dat we daarom zo masaal naar die programma's kijken. Omdat het zo menselijk is, en voor velen herkenbaar. Misschien zit er diep van binnen wel een soort Obese-kandidaat in de meeste mensen...

Column voor Mijn Geheim: Dit is voor mij gevaarlijk

Ik had zin om te tekenen, en verdiepte me hiervoor in het vrouwelijke figuur. Maar of ik daar zo vrolijk van werd is een tweede. Fragment:

Vrijdagmiddag, mijn werk is af. Ik heb zin om te tekenen. Ik haal mijn tekenspullen tevoorschijn en wil vol goede moed beginnen. Maar mijn potlood blijft stil boven het papier hangen. Want wát zal ik eigenlijk gaan tekenen? Meestal richt ik me graag op fantasierijke dieren met grote ogen, maar ik wil nu wel eens iets anders voor de verandering. Ineens weet ik het: een vrouw. De menselijke verhoudingen heb ik niet goed in mijn vingers, dus ik besluit wat plaatjes op te zoeken via internet. Het schetsboek gaat aan de kant en maakt plaats voor mijn laptop. Bij de zoekmachine typ ik snel het woord 'model' in. Onmiddellijk verschijnen er honderden opgepoetste plaatjes van fotomodellen. Eche glamourbeelden dus en niet wat ik zoek. 

Column voor tijdschrift Mijn Geheim: Suikerfobie

De eerste column waar mijn moeder in voorkomt! Over gezondheid, kokosolie, een serveerster en mijn zoetjesmanie... Fragment:

Suiker is het witte vergif, hoor je wel eens. Mijn moeder besloot na het lezen van een artikel te stoppen met suiker. Ik woonde toen nog thuis en deed vrolijk met haar mee: eindelijk had ik een excuus om snoepgoed af te slaan! Maar mijn moeder was niet voor een gat te vangen: elke week sloeg ze in bij de natuurvoedingswinkel. Biologische muesli, zuurdesembrood, sojamelk: allemaal super gezond. Al viel me wel op dat die producten vaak calorierijker waren dan de 'gewone', suikerrijke varianten. "Hier zitten onverzadigde vetten in, zoals kokosolie. Dat is calorierijker maar hartstikke gezond", verklaarde mijn moeder, "Als je normaal eet word je echt niet dik", voegde ze toe. Ik knikte afwezig, want dat ging er natuurlijk niet in bij mij -letterlijk niet...

Column tijdschrift Mijn Geheim:

Mannen en hun voorkeur

Deze column schreef ik naar aanleiding van een nieuwe broek, en Jurs reactie op mijn (afgevallen) billen... Fragment:

Dat veel vrouwen zich storen aan hun gewicht, is een bekend gegeven. Onlangs was er weer een onderzoek dat dit uitwees. Een groep vrouwen kreeg plaatjes voor zich met verschillende figuren: magere, volslanke, 'overgewichtige' en alles daar tussenin. De vrouwen moesten aanwijzen welk plaatje overeenkwam met hun eigen figuur. De uitslag was verrassend: vrijwel alle vrouwen zaten een paar maten boven hun daadwerkelijke gewicht. Ze dachten dus dat ze dikker waren! Als ze daar een gevoel aan moesten koppelen, was dat negatief. Hoe zwaarder ze dachten te zijn, hoe geringer hun eigenwaarde. Zelfs als ze redelijk succesvol waren.

Ook mannen werden getest. Ze moesten aanwijzen welk vrouwelijk figuur hun voorkeur had. Daaruit bleek dat de meeste mannen liever een wat vollere vrouw hebben. Opvallend, want als een vrouw afvalt gaat ze er vanuit dat ze aantrekkelijker wordt voor mannen. Maar is dat wel zo?

Column voor tijdschrift Mijn Geheim:

Crashdieet

Een van mijn vriendinnen volgde na haar zwangerschap een crashdieet. Ik schrok daar nogal van: ik weet als geen ander hoe ongezond dat is. Daarop gebaseerd schreef ik deze column. Fragment:

Een week later zitten we op een terrasje. Als de serveerster komt besteld Lieke twee cappuccino en een portie slagroom. "Je zou toch geen suiker meer nemen, of ben je gestopt met dat dieet?" informeer ik voorzichtig. "Ik heb nagedacht, en je hebt gelijk", zucht ze, "Die kilo's moet ik op een gezonde manier kwijtraken. Ik wil geen jojo-moeder worden, die zomaar tien kilo schommelt in gewicht. En gezond eten is heel belangrijk, ik moet tenslotte het goede voorbeeld geven aan mijn dochter."

"Goed van je!" zeg ik opgelucht. "En dat ga je nu vieren met slagroom?"

"Nee, die heb ik voor jou besteld. Want jij moet ook het goede voorbeeld geven. Aan een tante Sofie met ondergewicht hebben we niet", knipoogt ze. En ik weet dat ze gelijk heeft.

Column nazomerspecial Mijn Geheim

augustus 2013

Voor de nazomerspecial van Mijn Geheim schreef ik een column met als thema de crisis, en hoe daar creatief mee om te gaan. Fragment:

"Van jongs af aan ben ik gek op tekenen en schilderen. Op mijn zeventiende wilde ik kijken wat mensen ervan vonden. Ik nam contact op met de plaatselijke bibliotheek, want die hadden een mooie expositieruimte voor regionale kunstenaars. Ze vonden het wel leuk, een jong iemand die haar werk wilde laten zien. We planden een datum en mijn eerste expositie was een feit. Dieren waren mijn favoriete onderwerp. Kleurrijke, fantasievolle beesten. Katten met grote ogen, huilende paarden, lachende konijntjes, roze uiltjes. Op verhoudingen lette ik niet en er zat ook geen enkele kunstzinnige gedachte achter..."

Column voor tijdschrift Mijn Geheim: openheid

augustus 2013

Mijn eerste column voor tijdschrift Mijn Geheim (vervolg op de column in Intens), gaat over openheid. Fragment:

'Op het moment dat het idee voor de column ter sprake kwam, zei de redactie tegen mij: "Je moet je wel helemaal durven openstellen in je teksten." Daar was ik natuurlijk al wel een beetje op voorbereid: ik werk namelijk als journalist voor Mijn Geheim en dit blad staat voor openheid. Ik heb veel respect voor mensen die zich laten interviewen. Vrouwen die zomaar hun deur voor mij openen en heel hun persoonlijke geschiedenis op tafel leggen. Vaak zijn ze wat zenuwachtig, of worden emotioneel omdat er gevoelige dingen ter sprake komen. Het is dan aan mij om ze op hun gemak te stellen..."

Column voor Intens: Afscheid

augustus 2013

Mijn vierde column gaat over afscheid namen. Want dit was het laatste nummer van Intens, helaas. Fragment:

'De eerste keer dat ik echt afscheid moest nemen weet ik nog goed. Dat was van mijn beste vriendin. Vanaf de kleuterschool waren we onafscheidelijk. Maar toen ik tien was kreeg ik vreselijk nieuws: ze verhuisde met haar ouders naar Brabant (voor mij destijds vergelijkbaar met Australie). Hartverscheurend, want een leven zonder haar kon ik me niet voorstellen. Ik weet nog precies hoe die laatste dag voor de verhuizing verliep...'

Column Intens: Vrouwen kijken

augustus 2013

Mijn derde column voor Intens gaat over het kijken naar vrouwen. Want daar hoef je echt geen man voor te zijn... Fragment:

'Jur kan mij niet vertellen hoe de ideale vrouw eruit ziet. Hoe dunner hoe beter, dacht ik altijd. Hartstikke naief natuurlijk. Dat plaatje is jarenlang mijn ultieme doel geweest en moet ik loslaten. Daarom is mijn nieuwe doel: Jur zijn droomplaatje nastreven. Ik wil precies weten wat hij wel en niet aantrekkelijk vindt. Hoe denkt hij over dijken, buikjes en borsten? Vindt hij dat mooier dan een strak figuur? Ik ben er nog niet achter en heb daardoor geen enkele houvast..."

Column voor tijdschrift Intens: Stappenteller

juli 2013

'Stappenteller', mijn tweede column voor Intens gaat over mijn lievelings gadget: de stappenteller. Fragment: 

'Eigenlijk ben ik best ouderwets. Ik heb niets met high-tech apparatuur. Zo gebruik ik nog steeds een videorecorder en is er niets waar ik zo gefrustreerd van raak als het touchscreen van mijn telefoon. Maar er is één ding waar ik wel onmetelijk blij mee ben, letterlijk. En dat is mijn stappenteller. Na onderzoek is vastgesteld dat je per dag 10.000 stappen moet zetten om een gezond gewicht te behouden. Dat klinkt misschien veel, maar ongemerkt loop je heel wat af...'

Column voor Intens: 'De 6 van succes'

juli 2013

Mijn eerste column voor Intens gaat over het getal op de weegschaal waar ik eigenlijk naartoe moet, terwijl ik dat eigenlijk niet wil... Fragment:

"Het gaat maar om een paar kilo extra. En toch mag ik die 6 niet. Oneerlijk eigenlijk, want hij heeft me nooit iets misdaan. Hij belooft zelfs veel goeds. Energie voor leuke dingen, meer weerstand, voller haar. Niet altijd die koude handen en eindelijk eens een normale menstruatie. Ja, die 6 is een positief getal. en toch blijf ik het liefste zo ver mogelijk bij hem uit de buurt."

Column voor Shespot: Pro porno?

2012

Voor vrouwvriendelijke erotieksite Shespot.nl schreef ik deze column: 'Pro porno?'

Porno in het nieuws. Uit onderzoek blijkt dat onze hersenen niet alle visuele details registreren van pornofilms. Dat komt omdat we toch wel weten wat er gaat gebeuren. Het brein probeert zo veel mogelijk energie te sparen, waardoor het deel van de hersenen dat niet noodzakelijk is om te functioneren, onmiddellijk uitvalt. Als kijker krijg je dus veel minder details mee dan je zou denken. Op zo'n moment word je dus eigenlijk gewoon een beetje dommer. De pornoproducenten weten dat natuurlijk ook. Daarom is voor het maken van zo'n film niet veel nodig. Het kan gewoon thuis gebeuren. Bed verschonen hoeft niet, rommel en afwas kunnen gerust blijven staan. Foto's van je moeder ook. Je zorgt voor een felle lamp en een camera met geluid (een beetje ruis is geen probleem). Dan pluk je nog twee mensen van straat en laat ze op elkaar los. Tot "the end". Lees meer...


 

Dit concept werkt blijkbaar nog steeds: dertig procent van het internetverkeer is porno gerelateerd. De op dit moment populairste sekssite krijgt wereldwijd drie keer zoveel pageviews per dag als de nieuwszender CNN. En dat neemt alleen maar toe. Naast het uitschakelen van delen van je hersenen, gebeurt er kennelijk nog veel meer met je brein. Het zijn de genotstoffen dopamine en oxytocine die hun werking doen. Uit een ander onderzoek blijkt dat er gewenning op kan treden. Porno kan daardoor net zo verslavend zijn als cocaïne. Je gaat dus steeds meer naar porno kijken om dat lekkere gevoel te krijgen. Maar liefst negen procent van de Nederlandse mannen heeft met deze verslaving te kampen - ondanks die onverschoonde bedden en afwas dus.

 

En dan nog iets. Jongens kijken vaak naar porno voordat ze voor de eerste keer met een meisje seks hebben. Psychiater Bram Bakker schreef er uitgebreid over in de Volkskrant. Hij constateert dat seks en liefde ontkoppeld raken als gevolg van het porno kijken. Vroeger werd je eerst verliefd op iemand voor je met elkaar naar bed ging. Tegenwoordig is het andersom. Het kan voor zo'n jongen heel verwarrend zijn om met een meisje in bed te liggen dat niet de routinematige handelingen blijkt te beheersen die de porno actrices zo eigen zijn. Teleurstellend voor een verwachtingsvolle jongeman. Dus wat doet hij dan? Precies, de computer aanzetten en naar de vertrouwde websites surfen.

 

De eerste keer dat ik zelf porno keek was bij een vriendin thuis. Ze had een videoband gevonden op de kamer van haar broertje (waar anders, haar vader was vast wel zo slim om alles achter slot en grendel te houden). Het ging over twee donkere mannen en een lekker contrasterende blondine. Op een kingsize bed en met kingsize (lede-) maten. En vocht. Heel veel vocht. Ik geloof niet dat er toen verslavende stofjes in mijn hersenen zijn aangemaakt. Ik was blij dat de film afgelopen was. En of ik er dommer van ben geworden weet ik ook niet. Dat schooljaar ben ik in ieder geval wel blijven zitten, maar het verband is nooit aangetoond.

 

Tegenwoordig ben ik nog steeds niet zo gecharmeerd van pornografie. Maar met mij 89 procent van de vrouwen. Zelfs de vrouwvriendelijke "porna" kan mij niet echt bekoren. Ten eerste de muziek: het klinkt alsof er ieder moment een elfje op kan doemen uit een van de donkere hoekjes die nét niet in beeld worden gebracht. Alsjeblieft zeg. We hebben seks, we zijn niet in Fantasialand. Laat Disney er dus buiten. Dan die close ups van een onontwarbare knoop van armen en benen zonder dat duidelijk wordt waar het koppel precies mee bezig is. Aan mij is het helaas niet besteed. Zeker niet na het lezen van die onderzoeken.

 

Conclusie: als je je bezig wil houden met pornografie, kan je beter zelf porno maken dan ernaar kijken. Ik zal het er thuis eens over hebben.

 

Sofie

Column voor Shespot: Lijstjes

2012

Voor vrouwvriendelijke erotieksite Shespot.nl schreef ik een column: Lijstjes.

In mijn rommelkast, tussen stapels foto’s en volgeschreven kladblokken, ligt een roze dagboek met goudkleurige versiering. Ik was vijftien jaar toen ik het kreeg, en ik vond het te mooi om binnen een paar weken vol te kliederen in mijn niet te ontcijferen steno. Dit dagboek moest bijzonder worden. En waar was ik in die tijd bijzonder veel mee bezig? Seks. En alles daaromheen. 

Lees meer....


 

Maar ik had nog niet veel ervaring op dat vlak. Daarom maakte ik tekeningen en plakte ik plaatjes. Ook schreef ik ideeën en fantasieën op, dingen die ik later zou willen doen. Daarnaast richtte ik twee bladzijdes in om alle namen op te schrijven van mensen waar ik iets mee had gedaan. De linkerpagina was bestemd voor mijn (aanstaande) bedpartners, de rechter voor diegenen waarmee ik had gezoend. De namen kwamen onder elkaar, met de datum erbij, en een korte beschrijving. Zoals: “Mark, 2003, hem ontgroend in de meisjes-wc op school. Leuk voor hem, slobberig voor mij.”

Ik was trots op mijn Grote Seksboek. Vandaar dat ik het graag aan mijn vriendengroepje wilde laten zien. Maar niemand toonde interesse. Zelfs op mijn tekeningen van “onmogelijke-standjes-waar-ik-nu-alvast-voor-oefen” reageerden ze nauwelijks. Pas toen ik vertelde dat ik ook twee lijstjes had opgesteld, keken ze op. Gretig werd het boek uit mijn handen getrokken en bestudeerd. Er werd gegiecheld en geteld. Verbaasd keek ik toe. Ik wist zeker dat mijn aantallen niet hoger lagen dan die van mijn vriendinnen. Maar blijkbaar was het zien van die namen onder elkaar, en het commentaar dat ik erbij had gegeven, voldoende om alle aandacht te krijgen. Ik borg 's avonds mijn dagboek weer veilig op. Maar de volgende dag werd er al in de klas gefluisterd. En het duurde nog geen week of de hele school was op de hoogte. In de maanden die volgden zinderde het geroddel door. En denk maar niet dat iemand het over mijn gedetailleerde kamasutra tekeningen had, hoe goed ik ze zelf ook vond gelukt.

Maar drie maanden later sprak niemand meer over mijn lijstjes. Neem ik aan. Roddels zonder hard bewijsmateriaal sterven altijd uit, en behalve mijn vriendinnen had niemand mijn Grote Seksboek gezien. Toch blijft het aantal bedpartners een gevoelig onderwerp. Wat is te veel, wat is te weinig, niemand weet het precies. Uit een groot onderzoek is gebleken dat de Nederlandse vrouw gemiddeld 3,9 sekspartners heeft gehad. Right. Als mijn aantal daarbij was meegeteld, zou het landelijk gemiddelde waarschijnlijk een punt hoger zijn uitgevallen. Ergens anders las ik dat de meeste mannen hun aantal met vier vermenigvuldigen en vrouwen dat juist door twee delen. Maar waarom eigenlijk, wat zegt het nou echt over je? Die dubbele moraal lijkt onuitroeibaar. Het zijn de mannen die het gedrag bij vrouwen veroordelen, maar in plaats dat de vrouwen collectief ertegen in opstand komen, veroordelen we elkaar onderling net zo hard.

Ik ben blij dat ik nu, nauwelijks tien jaar later, geen vijftien ben. Grote kans dat ik mijn ervaringen niet in een stoffig dagboek had bijgehouden, maar in een bestandje op mijn iPhone. Waarna het makkelijk zou worden door ge-appt naar al mijn klasgenoten en ik onherroepelijk op nummer één van de bangalijst was komen te staan. Daar kom je niet binnen drie maanden vanaf. Zo blijft de vicieuze cirkel rond: hoe meer vooroordelen, hoe meer we te verbergen hebben. Welk jong meisje kan nu nog open en onbevangen over seks te praten? Is er überhaupt wel iemand helemaal eerlijk?

Mijn aantal durf ik best te vermelden. Namelijk het landelijk gemiddelde. Maal vier en gedeeld door twee. Ongeveer.

Sofie

Column voor Shespot: Wat is erotiek voor jou?

2012

Voor vrouwvriendelijke erotieksite Shespot.nl schreef ik mijn eerste column: 'Wat is erotiek voor jou?'

Toen ik in contact kwam met de hoofdredactrice van Shespot, vroeg ze mij wat ik met erotiek had. Die vraag heeft me bijna een nacht wakker gehouden. Want ik ben maar een gewoon meisje, niet iemand uit “de industrie” of iemand met een extreem seksleven. Er zijn mensen die vinden dat ik een lieve, of zelfs een onschuldige indruk maak. Op het eerste gezicht dan. En toch is erotiek heel belangrijk voor mij. Dus wat is het toch, wat vind ik er zo leuk aan en waarom denk ik erover te kunnen schrijven? Lees meer...


 

Erotiek intrigeert mij. Ik denk er graag over na. Dat begon al op de middelbare school: er was niemand die zoveel dubbelzinnige grapjes maakte als ik. Op internet las ik intieme forums en ik dacht tot in de puntjes uit wat ik allemaal zou willen doen met mijn toekomstige lover. Wat dat betreft was ik er meer mee bezig dan mijn leeftijdsgenootjes, maar anderzijds was ik heel terughoudend. Zo heb ik pas op mijn veertiende jaar voor het eerst echt gezoend. Met een meisje, dat dan weer wel. Openminded ben ik dus altijd geweest.

De interesse die ik vroeger had is gebleven. Zelfs toen ik geen seksleven had, omdat ik langere tijd single was. Want een one night stand lijkt me niks. Zomaar een knakker opdoen in een kroeg, daar vind ik weinig erotisch aan. Nee, ik wil geestelijk geprikkeld worden. Daar komen nou eenmaal gevoelens voor een persoon bij kijken.

Een ander deel van erotiek is je aantrekkelijk voelen, vrouwelijk. Een manier om te ontsnappen uit je gedachtes en opgaan in een fantasie. Dat maakt het bevrijdend. Tijdens passionele seks kan je jezelf ontstijgen. Wat er op je boodschappenlijstje staat maakt op dat moment niet uit, de afwas komt later wel. Je kan volledig opgaan in het moment, in de wereld die jullie samen creëren. Het is het aannemen van een rol die je diep in je hart bij je draagt. Of het beleven van een rol die je juist niét bij je draagt: zoveel controle als je in het dagelijks leven hebt, zo los kan je zijn in bed. Een verademing is dat, een manier om afstand te nemen van je normale voorkomen. Zonder dat het raar is of iemand je vreemd aankijkt. Ja, je partner misschien, maar als je de juiste hebt knijpt hij vast een oogje dicht. (En als het heel goed is twee ogen).

Hoeveel er ook kan veranderen in je leven, hoe groot ook het contrast tussen onbezorgd tiener zijn en als volwassene serieus carrière proberen te maken, op seksueel gebied zegt dat niets. Het maakt niet uit welke diploma’'s je hebt of wat er op je cv staat. Ik kan me nog even stout voelen als in het begin, toen ik een eerste pakje condooms kocht of voor de eerste keer mijn jarretels aantrok. En ik kan nog even smakelijk lachen met mijn vriendinnen, als ik uitgebreid verslag uitbreng over de avond ervoor. Want zeg nou zelf: wat is er grappiger dan een dubbelzinnige opmerking? Zelfs mijn oma kan dat waarderen.

Dat is dus wat ik met erotiek heb. Ik kan er altijd van genieten – een gedachte, een fantasie, een herinnering, een prikkelend beeld, of simpelweg van een lachbui door een opmerking. Erotiek hoort bij mij. Het is een onderdeel van wie ik ben. Daarover gaat deze blog. Over de meest uiteenlopende zaken die ik als erotiek ervaar. Ik hoop dat de lezers zich daarin kunnen herkennen. Want het kan zo leuk zijn, alles rond dit thema. Daar hebben we uiteindelijk toch allemaal iets mee?

Sofie

Column voor Shespot: ode aan het condoom

Begin 2012 schreef ik mijn tweede column voor platform Shespot. Het was een ode aan het condoom. Over de vooroordelen, mijn (dubieuze) ervaringen, en mijn afscheid: een vaste vriend, dus als zovelen stapte ik over op de anticonceptiepil. Maar hier kwam ik niet lang na publicatie van de column van terug (bij de eerste migraineaanval wel te verstaan). Ik sta dus niet meer achter deze column. Behalve dit stukje dan:

Eens, in een ver, ver verleden (september 2010, een zaterdag), nodigde ik een voormalig collega uit om langs te komen en bij te praten. Hoewel het jaren was geleden sinds we elkaar hadden gezien, had ik altijd zijn nummer bewaard. Voor het geval dat. En dat geval ondervond ik op die ene zaterdag. Na ons afscheid bij de voordeur liep ik terug naar mijn slaapkamer om op te ruimen. Nog een beetje versuft zette ik de massageolie weg en schudde mijn bed op. Van het nachtkastje pakte ik het opengescheurde condoompapiertje en gooide het weg. Klaar. Toch? Nee, ik was iets vergeten: het condoom zelf.

Ik speurde mijn bed en de vloer af: niets. Ook het nachtkastje was vrij van enige glibbersporen. Waarschijnlijk had hij het zelf al weggegooid, concludeerde ik, maar toen ik de prullenbak opende was die vrijwel leeg. De badkamer, de keuken, de wc: nergens een gemolesteerd hoopje rubber te ontdekken. De volgende dag zag ik mijn moeder. Ze vroeg hoe het afspraakje was gegaan. ‘Erg gezellig,’ zei ik, ‘Er is alleen een mysterie.’ Ik legde uit dat ik niets meer van het gebruikte condoom had vernomen. Mijn moeder haalde haar schouders op. ‘Je weet het nooit met die dingen’, zei ze, ‘Misschien heeft hij hem nog om.’